به خودم گفتم، آخرش که چی؟ این همه هرروز صبح زود بیدار شدن و تا بوق سگ کار کردن و هرروز خسته بودن و هر روز هیچ کس را ندیدن و هیچ کاری نکردن و هی پول پس انداز کردن و خوش نگذراندن؟ همه ی این حرف ها آخرش که چی؟پس؛ یک روز که کمرم حسابی درد می کرد و صبح به سختی می توانستم از جایم تکان بخورم، نرفتم سرکار. و تا آخر آن روز، دقیقا تا آخرین دقایق از لحظاتی که هنوز نورِ روز توی آسمان بود، من دراز کشیده بودم بدون اینکه هیچ کتابی بخوانم یا هیچ فیلمی ببینم یا اساسا هیچ کاری کرده باشم! کل روز را دراز شده بودم. بعد؛ یک روز که حسابی حالم خوب نبود، از یک کافی شاپ نسبتا گران قیمت چندتا چیز میز سفارش دادم و توی بیمارستان با همکارم تا ته شان را خوردیم! و بعد؛ از آنجایی که تازه فهمیده ام چشمم ضعیف شده و شماره اش بالا رفته، یک روز دست از دل برداشتم و علیرغم طرح ریاضت اقتصادی ام، رفتم چشم پزشکی و یک فریم گران قیمت که تازه زیاد هم با چادر سر کردنم جور در نمی آید اما من بی نهایت دوستش داشتم را سفارش دادم و بعد هم چند تا قاب رنگی رنگی برای موبایلم خریدم.و بعد، تصمیم دارم با باقی مانده ی حقوق این ماهم چند تا گلدان جدید بخرم و توی بالکنم بکارم. و کتاب های آشپزی شف طیبه را سفارش بدهم که خودم از این درب و داغونی و بی حالی خارج شوم. و اصلا بی خیال طرح ریاضت اقتصادی! این همه هی چیزهایی که دلت می خواهد را نخری و کارهایی که دلت می خواهد را نکنی و جاهایی که دلت می خواهد را نروی و آخرش هم هیچی به هیچی اصلا!ضمیمه 1 : از اینکه مجبورش کردم به خانم دکتر زنگ بزند، حس خوبی دارم. به این امید؛ که واقعا توانسته باشم کمکی به زندگی اش کرده باشم.ضمیمه 2 : از اول شهریور هی دارم فکر می کنم چرا امسال تعداد کسانی که معمولا روز ت

وقتی اول دبستان بودم، قرار بود سر کلاس یک نقاشی چاپ شده ی سفید از یک گل و برگ هایش را رنگ کنیم و به معلم مان تحویل بدهیم.توی کلاس سی نفر بودیم و همه داشتند توی سر خودشان می زدند که بهتر رنگ کنند. بعد معلم مان تعریف کرد که یکی از شاگردهای قدیمی اش برای رنگ کردن نقاشی گل به رنگ صورتی، اول دورِ گل را صورتی پررنگ می کرده و بعد خودِ گل را صورتی کم رنگ؛ چیزی که بعدها فهمیدم بهش می گویند "دُور گیری" در نقاشی. بعد چون ما بچه بودیم و نمی فهمیدیم معلم مان دارد چه می گوید، رفت پای تخته و یک گل کشید و با همان روش دورگیری آن را رنگ کرد.همه ی بچه های کلاس ذوق مرگ شده بودند از اینکه معلم مان روشی برای رنگ کردن بهشان گفته که خودش آن را می پسندد؛ در نتیجه همه ی بچه ها داشتند به روش دورگیری، گل و برگ هایش را رنگ می کردند. بعد من یک نگاه به نفر سمت چپی ام کردم، یک نگاه به نفر سمت راستی، و دقیقا در خاطرم مانده در همان لحظه نزدیک بود عُق بزنم از اینکه همه ی آدم ها دارند یک کار را انجام می دهند و من هم بخواهم همان کار را بکنم!نقاشی ام را بدون دورگیری و با همان رنگ های ساده، رنگ کردم و به معلمم تحویل دادم. برگه ام را گرفت و با تعجب گفت هدی تو نمی خواستی اون شکلی که من گفتم رنگ کنی؟ کاملا قاطعانه و خیلی محکم گفتم نه. کمی چپ چپ نگاهم کرد و نقاشی را ازم تحویل گرفت. داستان اینجا بود که من ابدا هیچ حس بدی نداشتم از اینکه روش معلمم برای رنگ آمیزی را انجام نداده ام؛ کاملا برعکس؛ حس خیلی خیلی خوبی هم داشتم از اینکه نقاشی ام عین بقیه ی بچه ها نشده و نیست!این اولین جرقه از "موجودِ" درونی من بود که بهم نشان داد میل به سرکشی دارد و همچنین میل به متفاوت بودن. بعدها در طی زمان، بارها و بارها جرقه های دیگری از مو